De vervanging van de Atlas ICBM.

Door het op vroeg op rust stellen van Atlas en Titan I ICBMs viel de Amerikaanse defensie kwestie ballistische raketten niet in een zwart gat. Gedurende de periode dat het Atlas raket programma geïmplementeerd werd liepen en nog andere grote projecten mee verder.

De zware ICBM Titan II met de verschrikkelijke 9 Mt munitie tegen grote steden en ondergrondse bunkers ging Titan I vervangen en bleef tot 1987 een operationeel wapen. Dat was gedurende 24 jaar !

Voor Titan II was men overgeschakeld op het niet-cryogene distikstoftetroxide (N₂O₄) als oxidans: daardoor konden deze ICBMs volgetankt in hun silo's worden bewaard. Titan II werd verder niet opgekrikt tot boven de put en werd onderaards vanuit de silo gelanceerd waardoor de lanceer reactietijd beperkt werd tot het openen van het silodeksel.

Fig. 38: Titan II gebruikte stockeerbare vloeibare brandstofmengsels en kon onmiddellijk van binnen in de siloput worden afgevuurd: de zgn. “hot launch” (operationeel in 54 silo’s rond 1964).

In 1958 stond niets meer de bouw van grote vaste brandstofmotoren in de weg en werd de ontwikkeling gestart van de veel kleinere 3-traps ICBMs, de Minuteman-I en II met vaste brandstof. Deze waren bij de afschaffing van Atlas en Titan I al in grote aantallen operationeel in een netwerk van silo's. Zij waren eenvoudiger, veel goedkoper en hadden buiten de tijd om de silodeur te openen geen lanceervertraging. Onder andere waterstofbomontwerper Edward Teller (1908-2003) adviseerde dit soort raketten omdat hij zich zorgen maakte inzake de grotere kwetsbaarheid van vloeibare brandstof raketsystemen.

De US Navy had in 1956 reeds opdracht gegeven duikboten voor raketten te bouwen en gaf Lockheed en Aerojet opdracht de Polaris A-1 de eerste 2-traps SLBM (Submarine-Launched Ballistic Missile) met vaste brandstof te ontwikkelen. Dit werd de eerste lange afstandsraket bestuurd door een digitale computer. Polaris A1, A2 en A3 werden operationeel nog voor 1965.

Een Polaris A-1 was de enige strategische raket waarmee de Amerikanen een neusconus met een live waterstofbom erin afvuurden naar een landdoel. Dat doel lag in open oceaan, 840 km ten noord-oosten van Christmas eiland en het afvuren vond plaats in mei 1962, slechts 2 jaar na de eerste testvluchten. Deze test, Frigate Bird genoemd maakte deel uit van de Dominic reeks. Het doel dat 1800 km verder lag werd na een apogeum 640 km en een vlucht van ca. 12 minuten bereikt. De ontploffing gebeurde op 3,3 km hoogte (zie fig. 34). De detonatiekracht bedroeg 0,6 Mt.

Fig. 39: Frigate Bird detonatie gezien vanuit duikboot: 600 kt H-bom type W47, Polaris A1, “airburst” test op 3,3 km hoogte

Wel werden er met de Redstone en de Thor IRBMs nucleaire bommen tot ontploffing gebracht buiten de atmosfeer. Om als experiment een strategische H-bom af te vuren en te laten detoneren op een landdoel met een ICBM of IRBM bekwam de Amerikaanse luchtmacht wegens veiligheidsoverwegingen nooit toelating. De Russen voerden dergelijke atoombombardement oefeningen wel uit met een reeks R-14 IRBMs. Dat gebeurde nog voor 1963 wanneer het verdrag dat atmosferische detonaties verbood in voegen kwam.

Zie tabel 3 achteraan voor de eigenschappen van de opvolgers van Atlas.