INLEIDING

Als we een raketvlucht bekijken, dan zien we op het eerste gezicht een soepele, vloeiende beweging.

Vanuit het standpunt van een waarnemer klieft de raket als het ware door de luchtlagen, zonder de minste moeite...

Echter, vanuit het oogpunt van de raket is een lancering een harde bevalling. Een raket zal tijdensde vlucht heel wat te verduren krijgen. Door haar opbouw en haar motorkarakteristiek, zal ze te maken krijgen met stampen, trillen, rollen, wentelen, enz... Kortom allesbehalve vloeiende bewegingen. Een raket zal dus heel wat mechanische stevigheid en sterkte aan boord nodig hebben om die wilde vlucht te overleven.

Iedere organisatie die met raketten te maken heeft, verklaart zich akkoord met het feit dat er eisen dienen gesteld te worden aan raketten. Maar de organisaties onderling durven de spreekwoordelijke lat nogal eens op verschillende hoogtes leggen. Vrij normaal en logisch dat het Amerikaans ruimtevaartbureau andere normen en eisen heeft dan een amateurkring. Maar zelfs in amateurgroepen is men niet altijd unaniem betreffende (veiligheids)eisen. Welke vereniging nu aan het juiste eind trekt is moeilijk te achterhalen en soms zinloos.

De voorwaarden op mechanisch vlak die hieronder volgen, zijn deze zoals beschreven in:

"Cahier des Charges pour Fusees Experimentales Mono-etage" (editie november 1996). Kortweg: het lastenboek voor experimentele 1-traps raketten volgens ANSTJ (ANSTJ = Association Nationale des Sciences Techniques Jeunesse, nu Planète Sciences genaamd).

Om het bespreken van de verschillende criteria iets boeiender te maken, wordt hier telkens een bespreking bijgevoegd toegepast op "QUASAR". "QUASAR" is de (niet zo) kleine vluchtraket van BVRO die normaal eind augustus het Franse luchtruim kiest.