Wie met microrakettenbouw bezig wil zijn, wordt veronderstelt dit met de nodige "beroepsernst" te doen. Met gezond verstand dient de beoefenaar een werkwijze te na te streven waarbij hij/zij zichzelf alsook andere personen en bezittingen geen schade toebrengt. Microraketten zijn te beschouwen als wetenschappelijk "speelgoed" waarbij ruimte is om in groepsverband (klas-) of individueel, experimenten en studie ervaringen op te doen. Het niet navolgen van de veiligheidsregels of verkeerd (lees: misdadig) gebruik van microraketten kan onaangename gevolgen hebben. Het belangrijkste en krachtigste deel van een microraket, de motor, komt ditmaal aan bod. We kijken hoe zo'n vaste-stuwstofmotor precies werkt en van welke parameters haar prestaties afhankelijk zijn.

Eigenlijk is maar één wet die gerespecteerd dient te worden: KNOEI NIET MET MICRO-MOTOREN. Dus niet in peuteren, niet doormidden zagen, niet op de grond laten vallen, niet in een vuur gooien, niet aan sabbelen en zeker niet oproken! Wanneer je een pakje motoren verwerft, controleer op zicht of het straalpijpuiteinde gaaf is en of deze mooi in het center staat. Zo niet doe je er best aan de motor terug aan de verkoper te bezorgen. Ga verder na of er geen andere onregelmatigheden opvallen. Merk je dat er wat los zwart poeder zich in de verpakking bevindt dan wil dit nog niet zeggen dat ze slecht zijn maar dienen ze extra geinspecteerd te worden.

Het spreekt vanzelf dat je de motoren nooit bloot stelt aan de extreme warmte! Denk maar hoe warm het kan zijn in een wagen in de zomer: dus altijd op een koele en droge plaats bewaren. Testen met motoren hebben aangetoond dat motoren die ondanks alle voorzorgen toch blootgesteld werden aan temperatures tot 120°C, grote risico-motoren zijn en veel kans hebben rampmotoren te worden. Je kunt ze dan beter vernietigen door ze in water te dompelen en daarna zachtjes plat te drukken, einde verhaal!