De eerste vlucht verliep op het eerste zicht perfect, maar al gauw bleek dat de motor omwille van een klein lek niet de verwachte impuls had geleverd. Hierdoor leverde de raket 200m van vluchthoogte in en bleef steken op 1020m. Dat “blijven steken” zou zich dichter bij de grond verder zetten, want de raket bleef met de parachute in een boom hangen, zo’n 15m boven de grond. Bijna 48 uur en vele regen-en onweersbuien later werd ze gerecupereerd, met hulp van een moedig persoon met bergbeklimmersuitrusting. Ondanks de vele regen, bliksem en wind bleek de electronica binnenin nog volledig droog! Gelukkig maar, want zo was CASTOR klaar voor het ASK.

Aan de vluchtmotor werd een kleine aanpassing gedaan ivm de isolatie van de 4 bates-brandstofblokken. Bij de statische testen waren er nooit problemen geweest met de rubber (1mm dik) isolatie. Toch had dit systeem vermoedelijk onder invloed van de versnellingen gefaald bij de vorige lancering en zo een overdruk veroorzaakt. Het kleine lek aan de straalpijpkant was het gevolg.
Dit lek was ontstaan door een barst in het vubonite convergerend straalpijpdeel. De straalpijp bestond toen uit vubonite met een bakeliet insert. Door de hoge druk was het convergerende vubonite-deel gebarsten en was er een lek langsheen het insert stuk, tot tegen de binnenwand van de motorbuis. Waarschijnlijk had de positie van de motor hier ook mee te maken. Tot nu toe werd deze combinatie enkel bij een statische test gebruikt, waarbij de straalpijp naar boven wijst, en er een deel van de vloeibare reactieproducten van het KNO3 onderaan in de motor achterblijven. Bij een lancering komen deze wel voorbij de straalpijp. Bij een lancering komen deze wel voorbij de straalpijp.

Voor de motor van CASTOR-2 werd overgeschakeld op een nozzle waar enkel het divergerende deel uit vubonite was gemaakt. Om het effect van de aanpassingen aan de single-shot motor voor de lancering op 22/10/2004 te bekijken werd deze nadien opengezaagd en hieruit bleek dat de glasvezel/epoxy isolatie, die na het gieten en stollen op het “naakte blok” werd aangebracht, perfect had gewerkt. De nieuwe straalpijp opbouw was een even groot succes.Deze motor, VITROX 1.25 gedoopt, is intussen al verder gegroeid en heeft er een grote broer bijgekregen: VITROX 2.25. Hier is de binnendiameter vergroot van 50 --> 63mm en de totale impuls is inmiddels verhoogd van 1250 naar 2250Ns. De naam VITROX is gekozen naar de latijnse benaming voor glas. De motorbuis is namelijk gemaakt uit glasvezel/epoxy composiet.